Met een totaalscore van 6/17 (er waren enkele byes) was dit geen al te beste ronde voor de Skoggers. Dries leek tegen IM Maes overwegend te staan in het middenspel, maar moest toch het onderspit delven. Daniel daarentegen won zijn partij en zit nu vooraan in een groepje met 5,5/7, een half punt achter drie leiders. Kiran en Marc wonnen eveneens en schuiven daardoor meer naar voor. Marc moet nu volop aan de bak tegen een +2200, terwijl Kiran op papier een meer haalbare kaart heeft. Maar … wat zijn haalbare kaarten in een toernooi?

Hoe relatief een rating is, mocht ikzelf ondervinden. Tegen een tienjarig (!) toptalent, op papier zwakker, kwam ik minder goed uit de opening (de jongen speelde de eerste vijftien zetten in nauwelijks een minuut, zucht), overleefde met veel improvisatie een koningsaanval en liet een toren pakken in ruil voor paard en twee pionnen. Dat klinkt op het eerste gezicht niet zo slecht, maar de stelling was heel dynamisch, makkelijk om iets verkeerds te doen. Dat deed ik dan ook: pion weggegeven en dames laten ruilen met als resultaat een eindspel in het voordeel van wit. Ik moet zeggen dat ik de accuraatheid en het geduld bewonderde waarmee mijn tegenstander het juiste winstplan vond in dat eindspel en werkelijk niets verkeerds deed, al had ik me op een beslissend moment wel beter kunnen verdedigen. De partij duurde meer dan vier uur en mijn tegenstander bleef quasi de hele partij achter zijn bord zitten. Verwonderlijk? Tja, ik ken tienjarigen die nog geen vier minuten kunnen stilzitten…

Daarmee is de eindspurt ingezet: nog twee ronden te gaan. Voor de prijzenpot staat Daniel er het beste voor, maar er zijn ook ratingprijzen te verdienen en daar komen nog meerdere skoggers voor in aanmerking. Het is uit de deelnemerslijst vreemd genoeg niet af te leiden tot welke club alle spelers behoren, maar ik ben er vrij zeker van dat de prijs van de club met de meeste deelnemers al binnen is. Met lege handen gaan we alvast niet naar huis!