Eerste ronde, en de tegenstander blijkt een ploeg te zijn met een gemiddelde leeftijd van 14 jaar. Dan weet je vaak al dat het een lastig begin gaat worden.

Onze eigen jongste speler was als eerste klaar op bord 4. François viel vorig seizoen een paar keer in voor de IC en speelt dit jaar voor het eerst als vaste speler. Hij vond tijdens een afwikkeling in het middenspel een mooie tussenzet, en het verlies van een volle toren was voor de tegenstander nog de minste zorg.

De vreugde was echter van korte duur. Ben op 2 kwam al vrij vlug een pion achter, en zag die nooit meer terug; een vrije a-pion van Zwart marcheerde onverbiddelijk naar de overkant. Bij analyse achteraf bleek dat Zwart inderdaad vrijwel foutloos gespeeld had, en 1–1 dus.

Ook Sebastiaan op bord 3 stond op dat moment wellicht verloren, terwijl er op 1 bij Tobias niet al te veel aan de hand was: hij had een pion geofferd om druk te krijgen tegen de onderontwikkelde Witte stelling. Wit gaf echter op het juiste moment de pion terug, en om de stelling niet te laten doodbloeden wikkelde Zwart af naar een eindspel met een vrijpion, maar weliswaar met een slechtere structuur. Wit speelde dit eindspel technisch feilloos, en wist de stand op 2&ndash1 te brengen.

In veruit de langste partij van de hele speelzaal wist Sebastiaan uiteindelijk nog een remise uit de brand te sleuren, in een studie-achtig toreneindspel waarin beide kanten met een pion konden oprukken tot de zevende respectievelijk tweede rij, maar dan toch geen verdere vooruitgang meer mogelijk was door wederzijdse zetdwang. Na geen geweldige partij toch nog mooi gered door Zwart, maar voor de ploeguitslag hielp dat dus niet meer.