IJsland doet niet mee aan het zomeruur (en dus ook niet aan het winteruur). Het verschil met België is sinds gisteren twee uur geworden. Dat de partijen vandaag dan toch pas om 16 uur begonnen, had alles te maken met de voorziene nevenactiviteit: om 8 uur vertrok hier een touringcar vol schakers die zich hadden ingeschreven voor de Golden Circle + Fischer-tour. Van de tien Belgen was ik de enige deelnemer, maar zet een boel schakers bij elkaar en er is gespreksstof genoeg voor een hele dag. Mijn gesprekspartner van de dag was Juan, een schaker en aanstaande vader uit Venezuela die in Boston (VS) woont maar geregeld naar IJsland komt. Zijn vrouw is namelijk van hier en zijn werkgever heeft hier een filiaal, zodat hij hier kan werken. Handig wel. Wat ik van hem onthouden heb en al eerder hoorde van een van mijn Amerikaanse tegenstanders, is dat het ook in een grote stad als Boston niet zo makkelijk is om een schaakclub te vinden waar je wekelijks een partij kunt spelen en dat tegen een redelijke prijs. Wat dacht je bijvoorbeeld van een jaarlijks lidgeld van 250 dollar? Dat geld moet onder meer dienen om een verplichte nationale rating te krijgen, maar daarmee heb je nog geen Fide-ELO. Dat kost extra. Niet doen dus? Pech, want heb je geen Fide-ELO, dan mag je niet zomaar in elke club aan een competitie deelnemen. Vreemde toestanden, vind ik het, hopelijk zijn het uitzonderingen. In Venezuela staat het schaken niet hoog aangeschreven, maar het wordt wel aangeleerd op school. Dat Juan er niet gebleven is, heeft te maken met het regime onder Madouro. En hoewel het gewone leven er snel weer op gang is gekomen na de ontvoering van de president door de VS, hangt er soort gespannen vrede. Juans ouders moeten ermee leven, ze vertrouwen het in elk geval niet.

De Golden Circle + Fischer-tour omvat een busrit van ca. 300 kilometer met bezoek aan vier bezienswaardigheden: een wandeling doorheen de tektonische kloof in het Þingvellir National Park, een soort mega-spuitwater kijken in de geothermale site van Geysir, sprakeloos zijn bij de wijdse watervallen van Gullfoss en een geleide kennismaking in het Bobby Fischer centre in Selfoss, aangevuld met een stil (nu ja) moment aan Fischers graf. ‘Selfoss’ betekent trouwens ‘stad der zeehonden’. De breedste rivier van het land loopt er doorheen en daar zitten – je raadt het al – zeehonden in die zich te goed doen aan de vele zalm die hier eveneens passeert. Het is trouwens de reden waarom de zeehondenjacht niet verboden is in IJsland. Het is dat of geen vis op het menu.

Wie over de toeristische plekken meer wil weten, verwijs ik graag door naar internet, want dit hoort natuurlijk in de eerste plaats een schaakverslag te zijn. Een memorabel moment vond ik het bezoek aan het Bobby Fischer Centre. Het is een klein, door vrijwilligers gerund museum met veel foto’s en memorabilia over en rond de beroemde tweekamp, maar een absolute meerwaarde was het welkomstwoordje door Gudmundor Thorarinsson. U kent hem niet meteen? Thorarinsson, nu 87 jaar oud, was destijds de voorzitter van de IJslandse Schaakfederatie en dus ook de organisator van de tweekamp. Hij is ook jarenlang parlementslid geweest en zat in het beleid van de stad Reykjavik. De man onderhield ons een halfuur lang over alle problemen die de organisatie van de tweekamp met zich meebrachten en de creativiteit en diplomatie die hij en Max Euwe aan de dag moesten leggen om Fischer toch maar aan het bord te krijgen en de boze Russische delegatie te sussen. Hij beschrijft het ook allemaal in zijn boek ‘The greatest match of all time’ en ja, dat koop je dan ook gewoon. Aardige man die graag mee op de foto wou, samen met de directeur van het centrum (links).

Maar niet alleen hij had anekdotes over de match van de eeuw te vertellen, dat deed ook onze gids, die de hele busrit aan elkaar praatte met info over IJsland die je niet meteen in toeristische brochures vindt. Tijdens de tweekamp was hij het die de T-shirts maakte die voor die gelegenheid werden verkocht. Hij gaf er Fischer een stuk of vijf en die vond dat best leuk. Zijn vader werkte als radioloog in een ziekenhuis in Reykjavik. Op zich niets speciaals, ware het niet dat Fischer op een bepaald moment geloofde dat hij werd beïnvloed door straling die uit zijn stoel kwam (‘een streek van de Russen’, zei hij daarover). Hoe ontkracht je zoiets? Door de stoel in zijn geheel te laten doorlichten door… juist, de radioloog over wie ik het net had. Dat heeft hij zelfs twee keer moeten, telkens met negatief resultaat. Onze gids vertelde ook dat hij af en toe met Fischer praatte. ‘Hij was een eenzaam man’, vertelde hij. ‘Vaak zat hij in een boekenwinkeltje, vlakbij de vitrine, te lezen of te schrijven. Naar eigen zeggen werkte hij aan een nieuwe variant van het schaakspel en dat zou hij publiceren. Maar na zijn overlijden is dat manuscript nooit teruggevonden. Men heeft er zelfs de hele boekenwinkel voor leeggehaald, zonder resultaat.’

Hoog tijd om het over ronde 8 te hebben! Van de Belgen noteert Arno Sterck momenteel de hoogste score, hij heeft 5,5 punten. Loncke heeft er 5 en De Vleeschauwer 4,5. Onnodig te zeggen dat zij geregeld moesten opboksen tegen opponenten genre minstens IM. Andy Baert, Carlo Janssens en ikzelf hebben 4 punten, Van Zeebroeck 3,5 en Labruyere, Tant en Dufour 3 punten.

Van mijn partij mag ik tevreden zijn, want ik had constant een licht voordeel en maakte geen echte fouten. Mijn tegenstander van 2103 ELO (100 minder dan je dacht, Mark) zag de dreigingen en pareerde die, zodat we uiteindelijk remise overeenkwamen. Maar dan stop je je partij in de computer en geeft die in de volgende stelling toch wat groter voordeel aan wit:

Wit moet hier kiezen tussen 27.h5 en 27.Lxf5. Materieel maakt dat geen verschil, maar positioneel wel. Waarom is 27.Lxf5 (wat ik helaas niet speelde) de betere zet?

Aan de top heeft ELO-favoriet Tabatabaei voor het eerste een halfje toegestaan. Hij staat nog altijd een vol punt voor op o.a. Invanchuk. Morgen volstaat voor hem remise om het toernooi solo te winnen. Eerder speelden beide heren tegen elkaar. Tabatabaei heeft wit. Zwart verzuimde het niet erg prettige maar wel noodzakelijke Lxd6 te spelen. In de plaats daarvan deed hij de pionzet g6 en dat is een fout. Hoe profiteert wit van deze onnauwkeurigheid?