Over mijn partij van vandaag kan ik kort zijn. Al na zes zetten was ik uit mijn theorieboek, terwijl mijn Japanse tegenstander daar nog in zat. Ik meende wat initiatief te hebben op de damevleugel, maar blijkbaar stelde het theoretisch allemaal niet veel voor. Ik dacht een pion te offeren voor actief spel, maar het resultaat was een onduidelijke stelling met een kwaliteit tegen pion en loperpaar, waarin ik geen duidelijk plan vond (zie diagram). Je zou kunnen zeggen: ‘Speel door, je tegenstander heeft veel minder ELO’, maar mijn principe blijft: kijk naar de stelling, niet naar de rating.

Toen wit remise voorstelde, nam ik dat dan ook aan. Ik moet toegeven dat de frisheid er een beetje af was, een kortere partij kan geen kwaad. Zo blijf ik op 50%, maar 5,5/9 halen kan nog steeds.

Voor de start van de partijen sprak ik ook nog met Andy Baert van Borgerhoutse. Zijn toernooi begon niet schitterend, “met verlies tegen een jongedame van 18 die al drie jaar rond de 1800 ELO heeft”, vertelde hij. “Toch wel vreemd, ze strafte mijn mindere zetten feilloos af.” Zoals gezegd, ELO vertelt nooit alles, maar af en toe stelt een mens zich inderdaad vragen. Intussen heeft Andy zich trouwens goed herpakt. Ik ben ook een beetje jaloers op hem, want hij zag het noorderlicht al. “We moesten er wel anderhalf uur voor rijden”, zei hij, “maar we hadden een gids die ‘voelde’ dat het zou lukken.” Kunnen we ook voelen wat goede zetten zijn…? Voor morgen hebben de organisatoren de Golden Circle + Fisher-tour gepland. We vertrekken om 8 uur aan de toernooihal en moeten daar om 16 uur terug zijn voor ronde 8. Drukke dag wordt dat.

Hierbij een slotakkoord uit de partij Warmerdam – Vincenti. Hoe maakt wit het af?

Naast de toernooizaal staat al enkele dagen een stand met boeken en ander schaakmateriaal, het merendeel in het teken van de tweekamp Fischer-Spassky. Zoals eerder gezegd blijft dat in IJsland leven (zie ook de foto: de Laugardalshöll waar beide heren destijds hun tweekamp speelden). Ik geraakte aan de praat met IM Sigurbjorn Bjornsson (zijn vader heette Bjorn, voor wie er nog aan twijfelt) die een boek schreef over de tweekamp. Oei, het  zoveelste? Zo lijkt het inderdaad, maar hij beschrijft het hele verhaal van de beroemde tweekamp vanuit wisselende ik-perspectieven: Fischer, Spassky, Eeuwe, Olafson, Geller, Lombary enzovoort. Als lezer kruip je dus telkens in de geest van al deze protagonisten en dat is zowel origineel als interessant. Wat dacht Fischer toen hij dan toch op het vliegtuig richting IJsland stapte? Wat dacht Spassky toen Fisher niet opdaagde voor zijn eerste twee partijen? Wat dacht Eeuwe, die de problemen koste wat kost wilde oplossen? Staat er allemaal in. Ik heb zijn boek gekocht en de auteur meteen uitgenodigd om in onze club binnen te vallen, als hij nog eens in België is.

Een ander boek dat ik hier kocht is ‘Bobby Fischer, the final years’ van Garthar Sverrisson. Ook hij loopt ergens in de toernooizaal rond, maar ik vond hem vandaag niet meteen. Sverrison was Fischers vriend en vertrouweling, en was bijna dagelijks in contact met hem tijdens die laatste jaren van zijn leven. Ik moet het nog lezen maar ben benieuwd wat het boek zal toevoegen aan of nuanceren over Fischers ‘ontspoorde’ jaren.