Net zoals vorige jaren stelt de Beker Adams niet teleur wanneer het over verrassende uitslagen gaat. Daarvoor staat formule garant waarbij de speler met de hoogste rating moét winnen en de andere genoeg heeft aan remise om zich te plaatsen voor de volgende ronde. Deze week mochten Pascal en Marc dat ondervinden. Zij konden zich niet plaatsen voor de kwartfinales.
Marc had met wit tegen Sebastiaan initiatief en ging met de zware stukken op de zwarte koning af, maar zwart gaf geen krimp, zocht tegenspel op de damevleugel en verijdelde de witte plannen. Wit kon op den duur niets anders doen dan de stelling forceren, maar daar profiteerde zwart optimaal van. Sebastiaan won en plaatste zich voor de volgende ronde. Pascal leek na de opening, met zwart, prima te staan tegen Jozef, maar kon van zijn actieve stelling niet profiteren. Het was daarentegen wit dat de fakkel overnam en ten aanval trok. Dat leverde op een bepaald moment deze stelling op:
Wit staat beter. Zijn stukken werken beter samen en hij heeft in deze stelling het sterke 1.Te5 (Dxb7 2.Dxd4). Maar omdat remise volstaat speelde Jozef het verrassende 1.b6! Zwart heeft weinig anders dan 1…cxb6, maar dan volgt verrassing nummer twee, namelijk 2.Te8+! Pxe8 (zwart moet het offer aannemen, want na 2…Kxb7 3.Te7+ is het mat in drie) 3.Dxe8+ Kxb7 4. Dxg6 Dxa2 5.Le1. Wit heeft een stuk meer maar de zwaktes op de witte velden leveren hem ook eeuwig schaak op. Genoeg om door te stoten naar de volgende ronde.
Alain kroopt op het einde van zijn partij, met wit tegen Ruben door het oog van de naald. Dat gebeurde in onderstaande stelling na de 53ste zet van wit:
Zwart is aan zet en kan met 53…Kf7 een winnende stelling bereiken (54.d6 Ke8 55.a4 Tg4 enz.). Hij zag het echter niet en gaf onterecht op! De volledige partij kun je hieronder naspelen.
Volgend week worden de kwartfinales gespeeld. Het viertal dat zich plaatst voor de halve finales zal op 2 juni de finale en troosting spelen, met live commentaar, zoals gewoonlijk, door Robert Schuermans.


Ik vind het ongelooflijk dat iemand die in 1977 clubkampioen werd (ik was toen 1 jaar), nu nog steeds zo’n niveau haalt. Straffe gast, die Jos!