Het valt me al jaren op: telkens we voor de Zilveren Toren naar Westerlo moeten, regent het. Februari is natuurlijk augustus niet, maar toch. En tegelijk rapen we daar ook nooit veel punten. Of er een causaal verband is? Wie zal het zeggen. Feit is dat we deze keer meteen met een 1-0 achterstand aan de match begonnen, want verschillende vaste spelers waren niet beschikbaar en ondanks verwoede pogingen bleek het niet mogelijk een zesde speler te vinden voor deze verplaatsing (wel een vijfde, dankjewel Jeroen!). Het is wat het is. Een troost: het had geen verschil gemaakt in de uitslag, want we verloren met ruime cijfers.
Kiran zat als geheim wapen op bord 1 en leek die status zelfs helemaal te zullen waarmaken. Hij kwam zo goed uit de opening dat wit geen andere oplossing vond dan een pion te geven om de stelling te compliceren. Het bleek een goede ingreep, want zwart verloor zijn grip op de stelling en onderschatte wits aanval met centrumpionnen die bekroond werd met materiaalwinst. 1-0 dus, of beter 2-0. Ook Dries (met wit op bord 2) wist het tij niet te keren. De opening leverde voor beide spelers niets concreet op, maar zwart wist toch het initiatief te nemen en een toren neer te planten op d3. Wit kon die pakken en vervolgens een vervelende gedekte pion op d3 toestaan, maar besloot dat niet te doen. Mogelijk was dat de verkeerde keuze, want zwart nam de partij nu helemaal in handen en won. 3-0. Maar dan was er de onvermijdelijke Lucas die iets in gedachten had als ‘Ontwikkelen hoeft niet, zolang ik maar een stuk win’. Met zijn typisch creatieve stijl lukte dat ook. Zijn tegenstander kon daar onvoldoende tegenover stellen en dus werd het 3-1.
Jan (zwart, bord 3) kreeg een jeugdspeler van 2049 ELO tegenover zich en die bleek die rating niet gestolen te hebben. In een positionele Siciliaan kwam zwart prima uit de opening, maar wit had goed gezien dat alles draaide om de controle van de witte velden en speelde dat strategisch heel goed uit. Na meestal gedwongen stukkenruil kwam wit dan ook overwegend te staan: paard van b2 over c4 naar d6, beide torens op de open d-lijn, en zwart zonder een goed plan… Het zag er goed voor uit voor wit, tot hij een centrumpion pakte en daardoor zwart de kans gaf de a-lijn te openen, met zijn dame binnen te dringen in de witte koningsstelling en en passant een paard te offeren om de klus af te maken. Wit vond echter nog een reddende zet waarna er voor zwart weinig anders op zat dat eeuwig schaak te geven. Dit is de cruciale stelling:
Zwart lijkt op het eerste gezicht makkelijk te kunnen winnen met 1…Dxd2+ 2.Kxd2 3.Pxg3. Gelukkig zag ik dat dit niet werkt: wit pakt het paard uiteraard niet, maar speelt 3…Pxc6! en nu zit zwart in de penarie, want de witte pionnen op de damevleugel breken door en de zK en zP staan te ver van de actie om dat te verhinderen. Dan maar meteen 1…Pxg3 gespeeld, maar na 2.Df4 met matdreigingen moet zwart zich tevreden stellen met eeuwig schaak, te beginnen met De2+. Ook de computer ziet voor zwart geen alternatief.
Daarmee stond de eindstand op het bord, want Jeroen had op dat moment zijn stelling wat overschat en zijn tegenstander de kans gegeven om met de zware stukken binnen te vallen. En daar bleek niets meer tegen te doen.
Ten slotte nog dit: vorige dinsdag hadden we teams uit Mechelen op bezoek voor de Zilveren Toren. Een van de Mechelse spelers vroeg mij waarom er zoveel borden klaar stonden in het lokaal (‘We zijn toch maar met twee ploegen hier’). Toen ik vertelde over ons clubkampioenschap en laddertoernooi kreeg ik een wat verbaasde blik terug. En eerlijk, ik heb het nog nooit gevraagd in andere clubs, maar het is opvallend: hoe vaak gaan we geen Zilveren Toren spelen op verplaatsing, om dan vast te stellen dat daar nauwelijks andere spelers aan de slag zijn (ook niet in een ander lokaal)?